ETHERNET

Mrežna arhitektura obuhvata standarde, topologije i protokole koji zajedno čine funkcionalnu mrežu.Odnosno, mrežna arhitektura nudi detaljnije informacije ne samo o fizičkom rasporedu, već i tehničke podatke o kablovima koji se koriste i o metodi po kojoj računari i drugi uređaji pristupaju medijima.
Ethernet je 1972 godine nastao u Xeroxovom istraživačkom centru Palo Alto, a 1975 je proizveo komercijalnu verziju Etherneta koja je imala brzinu prenosa podataka od 3Mb/s. IEEE je standardizovao Ethernet u svojoj specifikaciji 802.3. Ethernet je najčešća mrežna arhitektura. To je pasivna mrežna arhitektura. Funkcioniše po principu čekanja i osluškivanja. Računar mora da se nadmeće za pre nos po mediju. Ethernet omogućava pristup na mrežu koristeći višestruki pristup sa detekcijom nosioca sa prepoznavanjem sudara (Carrier Sense Multiple Access with Collision Detection, CSMA/CD). Ta tehnika mrežnog pristupa znači da umreženi računar osluškuje mrežu i čeka dok linija ne bude slobodna. Ako je linija slobodna, računar šalje svoje pakete na liniju. Ako postoji još jedan računar koji šalje podatke, dolazi do sudara. Kada prepozna sudar, računar zaustavlja slanje i čeka dok linija ne bude slobodna.Jedan od računara šelje podatke.
Da bi prihvatili podatke, računari samo čekaju, osluškujući liniju. Kada prepoznaju da su određeni podaci namijenjeni njima, prihvataju ih preko svoje mrežne kartice.
Sudar podataka je uobičajen na Ethernet mrežama. Habovi imaju na prednjoj strani lampicu koja kad trepće upozorava na sudar na mreži. Sudari postaju problem tek kada postanu suviše česti. Glavna prednost Etherneta je to, što je to jedna od najjeftinijih mrežnih arhitektura za praktičnu primjenu. Najveća mana Etherneta ispoljava se prilikom sudara na mreži. Što je više sudara, to mreža sporije radi, a prečesti sudari mogu dovesti i do pada mreže. Prečesti sudari se dešavaju zbog lošeg rada mrežne kartice ili nekog drugog uređaja na mreži.
Razvijene su brže verzije Etherneta:

 Brzi Ethernet – sa propusnim opsegom od 100 Mb/s i 10 puta većom brzinom rada. On mora imati verzije mrežnih kartica, habova i drugih uređaja, predviđenih za brzi ethernet.
 Gigabitni Ethernet – sa brzinom prenosa podataka od 1000 Mb/s. Ograničen je na mreže sa optičkim kablovima i brzim skretnicama. Preskupi su za širu primjenu.
Ethernet je definisan IEEE-ovom specifikacijom 802,3 i funkcioniše na sloju veze podataka
OSI modela. Postoji nekoliko varijanti Etherneta i Brzog Etherneta, zavisno od tipa kablova koji je upotrebljen na mreži. Ime im se sastoji od tri dijela:
1. označava brzinu prenosa
2. BASE je zajednički za sve i označava da se signali prenose u osnovnom opsegu
3. označava tip upotrebljenog kabla.

Varijante su:
 10BASE-T. U OVOM TIPU Etherneta koriste se kablovi sa upredenim paricama (neoklopljeni kabl sa upredenim paricama-UTP (Unshielded Twisted Pair). Maksimalna dužina kabla je 100 metara (328 stopa). Koristi se zvijezda topologija.
 10BASE-2. Ovde se koristi prilično savitljiv koaksijalni kabl (thinnet) maksimalne dužine 185 metara (oko 200). Ima topologiju mafistrale. Koriste se T-konektori (bez razvodnika) za povezivanje na mrežne kartice računara. Mada je uvijek bio najjeftiniji 10BASE-T se sada najčešće koristi.

Većina mrežnih kartica podržava samo spojnice RJ-45 – tip muških spojnica koji se koristi kod

provodnika sa upredenim paricama.Ethernet

Ostavite odgovor

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se /  Promeni )

Google photo

Komentarišet koristeći svoj Google nalog. Odjavite se /  Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se /  Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se /  Promeni )

Povezivanje sa %s